Ik ben Marcela

Ik ben Marcela, geboren in 1986 en opgegroeid in Colombia. Ik heb me altijd anders gevoeld dan de mensen om mij heen, zonder precies te begrijpen wat dat betekende… tot nu.

Als kind zei ik vaak tegen mezelf dat ik geboren was om iets te doen dat een positieve impact zou hebben op de wereld. Ik wist toen nog niet wat dat zou zijn, maar nu weet ik het: anderen ondersteunen bij het transformeren van hun leven, op dezelfde manier waarop ik het mijne heb getransformeerd.

​

Colombia

​

Mijn gevoel van niet‑thuishoren begon al voordat ik Colombia verliet. Ik groeide op in Barrancabermeja en verhuisde later naar Medellín om te studeren. Medellín was de eerste plek waar ik me echt een buitenstaander voelde: mensen keken naar me omdat ze wisten dat ik niet lokaal was, ze maakten opmerkingen over mijn accent… Ik was nog steeds in Colombia, maar ik voelde me toch anders.

​

Verenigd Koninkrijk

​

Na mijn studie was ik klaar voor een nieuw avontuur, dus vertrok ik naar Londen. De ervaring die mijn leven en mijn kijk op de wereld veranderde. Ik had nooit gedacht dat er een plek kon bestaan die zo divers was, waar zoveel culturen samenleven, waar het openbaar vervoer je overal brengt, waar de keuze aan eten eindeloos is, waar elke dag iets te doen is, waar ik me vrij voelde van oordeel… tenminste in het begin. Misschien omdat er zoveel buitenlanders waren dat ik voor het eerst de norm was in plaats van de uitzondering.

Maar na verloop van tijd voelde ik me ook minderwaardig behandeld, onderschat in mijn vaardigheden. Ik raakte mezelf kwijt in de massa, voelde me onzichtbaar. Uiteindelijk ging ik terug naar Colombia, alsof ik een soldaat was die verslagen terugkeerde dit keer door een cultuur die ik niet wist te hanteren.

​

Nederland

​

Zes maanden nadat ik terug was in Colombia, werd ik verliefd op een Nederlandse man.

Ik had Amsterdam bezocht toen ik in Londen woonde en Ik had nooit gedacht terug te keren naar Nederland… nou ja in 2012 woonde ik al in Rotterdam.

In het begin leek alles perfect: ik genoot van de aandacht van nieuw zijn, de nieuwsgierigheid van anderen, de goede infrastructuur, de molens, de fietsen… maar langzaam begon de frustratie. Het taalverschil, de drie kussen op de wang, het zorgsysteem, de eisen om een baan te vinden, het niet begrijpen van mijn eigen relatie… Ik voelde me niet gehoord, niet gesteund en niet begrepen, en mijn leven werd steeds eenzamer.

Op een gegeven moment dacht ik dat ik gewoon ouder en saaier werd, dat niets me nog enthousiast maakte. Ik richtte me volledig op het vinden van een baan—iets wat me 200 sollicitaties, video-opnames en IQ‑tests kostte. Ik was uitgeput. Dus besloot ik te verhuizen naar waar dan ook als dat betekende dat ik mijn droombaan kon vinden. Zo kwam ik terecht in het mooie Venlo.

In die fase van mijn leven koos ik ervoor om me te richten op de basis: mijn Nederlandse nationaliteit behalen, mijn rijbewijs halen, een vast contract krijgen en een huis kopen. En toen dat allemaal gelukt was, wist ik dat het tijd was voor kinderen. Dat deel verdient een eigen hoofdstuk… dus lees verder.

​

Hoera! Ik werd mama

​

Op een bepaald moment voelde mijn leven niet meer spannend, en dacht ik dat een kind het ontbrekende stukje in mijn relatie zou zijn. Ik had geen idee dat ik een compleet nieuwe dimensie binnenstapte: moeder worden en niet zomaar moeder, maar moeder in het buitenland, zonder familie om me heen, met een partner uit een andere cultuur, in een systeem dat ik niet kende: verloskundige, kraamzorg, mamadag… en dan ook nog zwangerschapsdiabetes. Alles was nieuw. Het was tot nu toe de meest uitdagende taak van mijn leven.

Ik had verlatingsangst met mijn eerste kind, sliep twee jaar lang nauwelijks, gaf twee jaar borstvoeding, deed alles alleen: schoonmaken, koken, luiers, mijn kantoorwerk… en ik begon mijn “Me time” te missen. Hoe kan het dat die niet bestaat als je moeder bent? Wat een avontuur was ik begonnen… en dat alles bovenop het overleven van een pandemie.

Twee jaar later voelde ik me klaar voor mijn tweede kind. Het was een totaal andere ervaring, maar mijn zoon gaf me de kracht om te worden wie ik vandaag ben. Het was een van de moeilijkste situaties die ik ooit heb meegemaakt, vergelijkbaar met mijn scheiding.

​

Mijn zoon werd geboren en drie maanden later kreeg hij eczeem. Daarna kwamen voedselintoleranties en allergieën. Hij huilde constant, zweette, krabde, en ik had geen idee wat er gebeurde. Mijn slapeloze nachten begonnen opnieuw. Ik was bezorgd, wanhopig, alleen, zonder hoop. Niemand luisterde toen ik zei: “Mijn baby reageert op mijn borstvoeding.” Ik kreeg steeds te horen dat dat niet mogelijk was.

Ik was zo uitgeput en gefrustreerd dat ik besloot de dokter van mijn eigen kind te worden. Ik las boeken, artikelen, blogs, en vond uiteindelijk een Facebookgroep vol moeders die hetzelfde doormaakten. Ik voelde opluchting: ik was niet gek. Ik stond op het punt te ontdekken wat er met mijn zoon aan de hand was.

Na maanden van proberen en testen had ik een volledige lijst met wat wel en niet kon. Mijn zoon kreeg eindelijk de juiste behandeling. Eindelijk werd ik gehoord. Het kostte me veel tranen, maar ik redde het. Hij bleek allergisch voor ei en had meerdere intoleranties. Ik kon weer ademhalen… al was het niet volledig, want ik moest nog steeds overal een Epipen meenemen. Dat was echt beangstigend.

​

Alleen was beter, en ik veroverde mezelf

​

2023 en 2024 waren de meest uitdagende jaren van mijn leven. Eerst de strijd met de gezondheid van mijn zoon, en daarna de beslissing om te scheiden—de gezondste keuze voor mij. Die periode veranderde alles. Het dwong me om mezelf opnieuw te ontdekken: mijn identiteit, mijn waarden en de vrouw die ik wilde worden.

Terwijl ik een nieuw huis vond, leerde zelfstandig te zijn en mezelf staande hield als alleenstaande moeder, besefte ik dat het tijd was om voor mezelf te zorgen. Ik deed mezelf een belofte: nooit meer iets toelaten dat me schaadt—niet via wat ik eet, drink, toelaat of verdraag.

Ik gebruikte al mijn vaardigheden om mijn leven opnieuw op te bouwen en te creëren wat ik altijd voor me had gezien. Mijn achtergrond in procesoptimalisatie hielp me mijn leven te zien als een systeem dat ik kon verbeteren. Mijn ervaring als adviseur leerde me om tegen mezelf te praten alsof ik mijn belangrijkste klant was: mezelf begeleiden naar een beter leven, mezelf overtuigen dat ik het waard ben, en leren om mezelf te behandelen met liefde, compassie en acceptatie.

En ik wist dat het mogelijk was. Als voormalig professioneel zwemster ken ik discipline. Ik weet wat het is om gecoacht te worden voor succes, om een winnaarsmentaliteit te ontwikkelen en een doel met alles wat je hebt na te streven. Dat werd de basis van mijn transformatie: mijn eigen proces veroveren en de vrouw worden die ik wilde zijn—geaard, zelfverzekerd, waardevol en eindelijk in vrede met mezelf.

Vanuit die helderheid en kracht was ik klaar om opnieuw verbinding te maken: met mezelf, met anderen en met het leven. En zo werd conquerIN geboren.